Ervaringen van ultrarunners

Ultrarunning is meer dan alleen een sport, het is een levensstijl. Voor veel ultrarunners is het een manier om hun grenzen te verleggen en hun gezondheid te verbeteren. In deze blogpost delen we ervaringen van verschillende ultrarunners over hun ervaringen met het ultrasporten.

"De pijn wordt een vriend" - Nick, ultraloper.

Vroeger deed u aan marathons en triatlons. Vanaf welk moment maakte u de overstap naar ultrasport?

"De overgang kwam voort uit een verandering in focus", zegt Nick. Bij marathons ging het om competitie, een race tegen de klok. Bij ultrasporten verdwijnt die strijd. Het wordt een duel tegen jezelf en niet tegen de klok. De enige echte tegenstander is de stem in mijn hoofd die zegt dat het genoeg is.

Die eenzaamheid en mentale strijd zijn hoogstwaarschijnlijk zeer intens. Hoe beïnvloedt het ultrasporten uw leven buiten het parcours?

Het sociale leven krijgt een knauw. Verjaardagen, familiefeesten en spontane avonden op café worden vaak overgeslagen omdat ik moet gaan trainen. Daarnaast is er ook het financiële plaatje; de kosten voor uitrusting, reizen en inschrijvingen voor races zijn hoog. Dat geldt wel voor alle sportieve evenementen tegenwoordig. Daarnaast is de fysieke tol, met constante pijntjes en blessures, een onvermijdelijk onderdeel van de sport.

Kunt u een specifiek moment beschrijven waar je het echt niet meer zag goed komen?

Ik herinner me een race in Orsières, Zwitserland afgelopen zomer. Ik was kilometers van de bewoonde wereld, het was koud, nat en ik had al uren niets meer kunnen eten door maagproblemen. Ondanks dat ik een heel goed gevoel had, had ik op dat moment alleen maar last van het mentale, de fysieke pijn voelde ik zelfs niet meer. Ik wilde huilen, op de grond zitten en wachten tot iemand me zou vinden, maar uiteindelijk is het mij toch gelukt.

De ultraloop van Nick

Hoe kan het dan dat je toch volhoudt?

Ondanks dat je zo hard aan het lijden bent, gebeurt er toch iets speciaals. De pijn wordt een vriend, je omarmt de vermoeidheid. Het doet me altijd denken aan de quote van 'Sammy Tanghe' in de reeks 'Het Eiland'. Daarin zegt hij 'Pijn? Wat is dat? Dat is gewoon fijn maar met een p." Het is een magische ervaring. Daarnaast is ultrasporten voor mij de beste vorm van meditatie. Je ‘kweekt’ karakter en doorzettingsvermogen.

Hoe ziet een typische trainingsweek eruit en hoe balanceert u dat met het dagelijks leven?

Mijn leven draait grotendeels om training. Een week omvat vaak meerdere lange loop of fietssessies. Die kunnen soms wel zes tot acht uur, aangevuld met kortere, interval -sessies en krachttraining. Dit betekent dat elke maaltijd en elke minuut slaap gepland moet worden. Je moet een gezond evenwicht houden. Daarnaast ben ik ook nog leerkracht in het secundair onderwijs, dus daar kruipt ook nog wel tijd in. Soms is het wel zwaar voor mijn vriendin om met mijn obsessie om te gaan, maar ik ben haar nog steeds heel dankbaar.

Veel mensen denken dat ultrasport een eenzame bezigheid is. Is er ook een gevoel van samenhorigheid?

Dat is een van de mooiste kanten van de sport die veel mensen niet zien. Tijdens races is de samenhorigheid enorm. Je gaat samen ten strijde tegen de vermoeidheid en de afstand. Je deelt gels en moedigt elkaar aan. De vrijwilligers, de crew, de medelopers. Het is een bende vol gekken, maar aangename gekken.

Wat is jouw ultieme tip naar beginnende ultralopers?

Of je nu een marathon loopt of een ultramarathon, onthoud dat elke stap telt. Blijf gemotiveerd, luister naar je lichaam en geniet van de reis.

"Dit kan toch niet zo moeilijk zijn": Nicolas, ultraloper

"Eerlijk gezegd dacht ik dat ik het wel kon, zei Nicolas. Ik had een paar marathons gelopen en besloot dat het tijd was voor 'de volgende stap'. Ik schreef me in voor de EcoTrail in Brussel, een ultra van 80 kilometer. Ik stelde me voor dat het 'maar' twee marathons waren en dat het wel moest lukken. Niks was minder waar."

"De avond voor de race kon ik geen oog dichtdoen. Terwijl ervaren lopers hun spullen nog eens checkten, voelde ik me totaal niet in mijn element. Was het wel eerlijk dat ik mee mocht doen aan deze wedstrijd? Ik voelde me een toerist in eigen land dat alleen bewoond werd door ervaren rotten met vermoeide glimlachen. De sfeer in het startgebied was anders dan alles wat ik kende van eerdere hardloopwedstrijden. Geen zenuwachtige sprintjes of luide muziek, maar een kalmte die me zowel geruststelde als verontrustte."

"De eerste 40 kilometer gingen verrassend goed. Ik voelde me sterk en dacht: "Dit is het dan? Dit is toch niet zo moeilijk?" Die arrogantie werd genadeloos afgestraft. Na kilometer 50 begon de echte race. De pijn sloeg niet geleidelijk toe, maar kwam als een mokerslag. Mijn benen voelden als zandzakken en elke stap was een bewuste, maar pijnlijke beslissing. Het ging niet meer om hardlopen, het ging om voortbewegen. Ik probeerde de aanmoedigingen van toeschouwers te negeren en me te focussen op de meters die mijn sporthorloge me aangaf. Eten werd een opgave, en mijn maag rebelleerde bij de gedachte aan een zoveelste energiegel."

"Het meest bijzondere was de onverwachte kameraadschap. Ik liep urenlang naast een andere beginner, een vrouw uit de Verenigde Staten. We waren elkaars rots en deelden de pijn in stilte. Er waren geen woorden nodig. Af en toe wisselden we een korte blik uit die alles zei. Het was in die momenten dat ik de essentie van ultrasport begreep: het draait niet om de afstand, maar om de reis, de kleine overwinningen en de onvoorwaardelijke steun.

Toen ik eindelijk de laatste bocht omkwam en de finish zag, waren de tranen er eerder dan de gedachte. Het was niet de explosie van euforie die ik verwachtte; het was een diepe opluchting. Een gevoel van voldoening dat je niet kan kopen."

"Ik had de strijd gewonnen, niet tegen de klok of een andere loper, maar tegen die stem in mijn hoofd die me influisterde dat ik het niet zou redden. Mijn eerste ultra heeft mijn kijk op sport en op mezelf veranderd. Ik was nadien niet meer bang voor het onbekende, ik was juist enorm nieuwsgierig. En ja, ik weet nu dat 80 kilometer niet zomaar twee marathons zijn. Het is een reis van 80 kilometer, vol lessen en littekens."